Na een halve eeuw in het buitenland te hebben doorgebracht, keren de zusters Felicia en Nina terug naar het huis van hun jeugd in een Nederlands dorp te midden van bossen en heide. Dit bezoek - voor de duur van een zomer - betekent tevens een afscheid: de grond is verkocht, het huis moet plaats maken voor service-appartementen. De komst van de zusters, vooral van Nina, die in Zuid-Amerika een veelbewogen, zelfs voor Felicia ondoorzichtig leven heeft geleid, activeert onder de oppervlakte werkzame spanningen in de twee buurgezinnen (in het voormalige koetshuis en in de nieuwe bungalow op een vroeger bij de villa behorend terrein). Nina wil afstand nemen tot haar verleden, en de zomermaanden in het huis waar zij kind geweest is, beleven als een drempel naar de ouderdom, een overgang naar een laatste fase, waarin alle ervaring bezonken, alle beroering tot rust gekomen is; maar in Felicia ontwaken, door het contact met haar zuster, latente gevoelens van ressentiment en afgunst, die ertoe leiden dat de twee nog jonge buurvrouwen, Wanda en Nora, zich bewust worden van bepaalde frustraties en ambities in hún leven. De villawijk van het dorp vertegenwoordigt een collectief van waarnemingen, veronderstellingen, brokstukken informatie, die nooit gebundeld, geanalyseerd en geduid zullen worden, behalve (misschien) door de lezers van Berichten van het Blauwe Huis.