In de verhalenbundel 'En Sarah lachte' staat de eenzaamheid van de mens, al dan niet gehandicapt, oud of jong, geïsoleerd of te midden van andere mensen, centraal. Hannah Green beschrijft op haar bekende, indringende wijze het spanningsveld tussen mensen die met elkaar geconfronteerd worden zonder dat het hun isolement en het gevoel niet begrepen te worden, doorbreekt. In het titelverhaal leidt dit uiteindelijk tot een verhelderend inzicht bij de hoofdpersoon Sarah - waar ze dan haar voordeel mee doet, maar in het verhaal 'De Rituelen' - dat qua lengte en inhoud eerder een novelle genoemd mag worden - loopt dit inzicht aanmerkelijk tragischer af... Ook in de overige verhalen zal de lezer geconfronteerd worden met het probleem van de vaak moeizame menselijke contacten, waarbij de goede bedoelingen soms danig misverstaan worden, hetgeen vooral in het slotverhaal 'En Hij wandelde op het water' tot het zogenaamde sneeuwbaleffect leidt - gelukkig met de nodige humor beschreven.

Hannah Green (1932), pseudoniem van Joanne Greenberg, woont hoog in de Rocky Mountains in een huis dat zij zelf bouwde samen met haar man. In haar jeugd leed zij aan een ernstige geestesziekte en alleen dank zij haar enorme doorzettingsvermogen en de goede begeleiding van haar psychiater vocht zij zich door deze periode heen. In al haar boeken komt haar begrip tot uiting voor minderheden, mensen die in hun gedrag en opvattingen afwijken van wat wij als normaal beschouwen.

Bij Hollandia verschenen tot nu toe van haar de romans:
Ik heb je nooit een Rozentuin beloofd
Met Hand en Hart
Wie de Koning eert
Aan de Zelfkant van het Leven
De Apostelen van Broeder Bisset
Een seizoen vol verrukking
Inkeer en Uitweg en drie bundels verhalen
En Sarah lachte
Twee Anna's
Geloof is zo broos