Herman Finkers

Hermenegildus Felix Victor Maria (Herman) Finkers (Almelo, 9 december 1954) is een Nederlands cabaretier uit Twente die bekend staat om zijn droogkomische stijl. Hij was bijzonder productief tussen 1979 en 1999. In 2000 trok hij zich uit het theater terug, om in 2007 weer terug te keren met zijn voorstelling Na de pauze.

Finkers wordt sinds zijn jeugd gekenmerkt door een grote aanhankelijkheid aan zijn rooms-katholieke geloof, wat in katholiek Twente met zijn tradities niet ongewoon is. Hij was in zijn jeugd misdienaar in de Almelose St. Egbertus parochie en was er trots op de Latijnse antwoorden allemaal te kennen. Hermans gelovigheid vindt men - ook al lijkt het op het eerste gezicht ironisch - terug in zijn oeuvre. In Een Engelhart in Rome, waarin hij met zijn verstandelijk gehandicapte neef op audiëntie gaat bij de paus, komt het serieuze karakter van Finkers' gelovigheid naar voren. Voor zijn huwelijk componeerde Finkers een eigen meerstemmige traditionele Latijnse mis, de St. Jorismis. Bij zijn boerderij op het Twentse platteland verzorgt Finkers nog altijd met grote ijver een Onze-Lieve-Vrouwe|veldkapel. In 2006 was Finkers een van de initiatiefnemers van een actie voor het behoud als parochiekerk van de Sint-Plechelmusbasiliek in Oldenzaal. In datzelfde jaar verbleef hij een tijd lang bij de broeders van Abdij Koningshoeven in Tilburg; hij waardeerde daar vooral de stilte en het Gregoriaans. Voor deze eeuwenoude katholieke kerkzang koestert Finkers een grote liefde. In 2007 kwam Finkers ook voor in de Maria-serie van de omroep RKK/KRO en liet daar zien dat hij ook in zijn eigen boerderij een echte kapel heeft ingericht voor gebed en bezinning.

Finkers doorliep in zijn geboorteplaats Almelo de hbs. Zijn cabaretcarrière startte op ongebruikelijke wijze toen hij zijn stotteren tot handelsmerk verhief. Zijn eerste programma heette Op Zwart Zangzaad, genoemd naar de Groningse studentenhumorvereniging waarvan zijn broer Wilfried oprichter en voorzitter was.

In 1979 won hij de tweede prijs op het Delftse Cameretten-festival alsmede de publieksprijs en persoonlijkheidsprijs. In weerwil van de destijds heersende cabaretmores, die vooral geëngageerd cabaret voorschreef, blonk Finkers uit met grappen en kwinkslagen. De selectiecommissie had zich blauw gelachen bij een optreden van Finkers, maar twijfelde aanvankelijk of de show nog wel cabaret was.

Tot het einde van de jaren '90 volgde het ene programma na het andere met veel succes, eerst vooral in het noorden en oosten van het land, maar later in het hele land. Vanaf 1987 werd hij bijgestaan door zijn broer Wilfried die meehielp met het bedenken van materiaal en veel werkzaamheden achter de schermen deed. Ook had Wilfried zelf een kleine rol in de voorstellingen, steevast als een stuntelige schlemiel.

In 2000 stopte Herman voorlopig als cabaretier omdat, zoals hij zelf zei, 'de pruimen op waren'. De nieuwsgierigheid was weg en de inspiratie ontbrak. Even later werd hij ook ziek waardoor zijn terugkomst naar het theater voor onbepaalde tijd werd uitgesteld. Hij had een relatief milde vorm van chronische leukemie gekregen.

In 2005 gaf hij aan dat hij weer bezig was met het schrijven van een tiende voorstelling, maar dat het van zijn herstel af zou hangen of hij deze voorstelling ook nog daadwerkelijk zou gaan opvoeren. In 2006 bevestigde Finkers in een uitzending van Kruispunt dat hij inderdaad bezig is met zijn nieuwe programma.